- Twee individuele Bitcoin-miners die CKPool gebruiken, hebben onlangs blokken ter waarde van respectievelijk ongeveer $210,000 en $225,000 opgelost, ondanks hun minuscule aandeel in de hashrate.
- Eén mijnwerker produceerde ongeveer 230 TH/s en een andere bijna 70 TH/s, met een kans van 1 op 28,000 tot 1 op 100,000 per dag.
- Deze blocks waren de 312e en 313e solo-overwinningen die CKPool sinds 2014 heeft behaald, in een context waarin solo-blocks nog steeds minder dan 0.05% van het totaal uitmaken.
- Dergelijke gevallen benadrukken het probabilistische, gedecentraliseerde ontwerp van Bitcoin en onderstrepen tegelijkertijd dat solo-mining nog steeds een hoog risico met zich meebrengt en zelden winstgevend is.
Tegen alle verwachtingen in is een eenzame Bitcoin-miner met bescheiden hardware er opnieuw in geslaagd een volledige blokbeloning te bemachtigen. Dit blaast nieuw leven in een van de meest besproken verhalen in de cryptowereld: de mogelijkheid dat een kleine, onafhankelijke operator nog steeds een zescijferig bedrag kan verdienen. Binnen enkele dagen valideerden twee verschillende solo-miners, verbonden aan CKPool, blokken ter waarde van respectievelijk ongeveer $210,000 en $225,000 aan BTC , ondanks dat ze slechts een microscopisch klein deel van de totale rekenkracht van Bitcoin bijdroegen.
Deze ongebruikelijke successen hebben een nieuw debat aangewakkerd over de rol van solo-mining in een industrie die steeds meer gedomineerd wordt door industriële miningfarms en beursgenoteerde bedrijven. Hoewel de cijfers bevestigen dat de kansen extreem klein zijn, onderstreept het feit dat dergelijke winsten zich blijven voordoen – zij het zelden – een belangrijk kenmerk van Bitcoin's proof-of-work: statistisch gezien kan iedereen met rekenkracht nog steeds de jackpot winnen , ook al zullen de meesten dat nooit doen.
Twee individuele blokoverwinningen in één week: hoe het verhaal zich ontvouwde
Op 3 april 2026 slaagde een solo-miner, gelinkt aan Solo CKPool, erin om blok 943,411 op te lossen. Met een hashrate van ongeveer 230 terahashes per seconde (TH/s) beheerste deze miner slechts ongeveer 0.00002% van de geschatte hashrate van 1 zetahash per seconde (ZH/s) van het netwerk op dat moment. Met andere woorden, hun bijdrage was op de meeste dashboards nauwelijks meetbaar.
De beloning was echter allesbehalve gering. De mining rig veroverde in totaal 3.139 BTC — 3.125 BTC van de standaard blokbeloning plus ongeveer 0.014 BTC aan transactiekosten — wat neerkomt op ongeveer $210,000 tegen de huidige koers. Dit alles werd behaald tijdens het minen in de solo-modus van CKPool, waarmee miners de volledige blokbeloning kunnen behouden minus een vergoeding van 2% die aan de service wordt betaald.
De overwinning werd publiekelijk bevestigd door CKPool-ontwikkelaar Con Kolivas , die op X meldde dat een miner met een hashrate van ongeveer 230 TH/s het blok had opgelost. Kolivas schatte dat de miner met die hashrate een kans van ongeveer 1 op 28,000 per dag had om een blok te ontdekken. Statistisch gezien betekent dat een gemiddelde wachttijd van meer dan zeven decennia voor één enkele hit.
Enkele dagen later, op 9 april 2026, haalde een tweede solo-succes de krantenkoppen. Een andere onafhankelijke miner, ditmaal met een hashkracht van ongeveer 70 TH/s , valideerde blok 944,306 terwijl hij verbonden was met Solo CKPool. Hun setup vertegenwoordigde slechts ongeveer 0.00000667% van de totale geschatte hashsnelheid van Bitcoin, wat aantoont hoe klein een kleinschalige operatie kan zijn in verhouding tot het netwerk als geheel.
De beloning voor dat blok bedroeg 3.125 BTC plus transactiekosten , wat neerkomt op een totale uitbetaling van ongeveer $222,000 tot $225,000, afhankelijk van de BTC-koers op het moment van afwikkeling. De maker van CKPool benadrukte de omvang van de prestatie door op te merken dat een miner met 70 TH/s een kans van ongeveer 1 op 100,000 per dag heeft om een blok op te lossen – ruwweg gelijk aan een kans van één keer per 300 jaar gemiddeld.
Wat deze overwinningen zeggen over CKPool en solo mining.
De twee hierboven beschreven blokken maken deel uit van een langere reeks successen. Volgens gegevens van CKPool was de winst van 3 april de 312e solo-block die via de dienst werd gedolven sinds de lancering in 2014, terwijl het succes van 9 april nummer 313 was . Voor een platform dat al meer dan tien jaar actief is, benadrukken deze cijfers hoe zeldzaam solo-winsten in de praktijk werkelijk zijn.
CKPool opereert op een onconventionele manier tussen puur solo-mining en traditionele miningpools . Gebruikers verbinden hun ASIC's met Solo CKPool, maar in tegenstelling tot conventionele pools waar de beloningen proportioneel worden verdeeld onder de deelnemers, behouden solo-miners op CKPool de volledige blokbeloning als zij degene zijn die het blok vinden. De dienst rekent slechts 2% commissie wanneer een blok daadwerkelijk is opgelost , waardoor miners geen eigen full-node infrastructuur hoeven te onderhouden of zelf alle bandbreedte- en opslagvereisten hoeven te beheren.
Vanuit economisch oogpunt biedt dit model een zeer volatiele en risicovolle uitbetalingsstructuur . In plaats van kleine, frequente uitbetalingen zoals in een standaard miningpool, krijgen solo-miners te maken met lange periodes van nul inkomsten, afgewisseld met de uiterst onwaarschijnlijke kans op een enorme meevaller. De recente winsten laten zien hoe aantrekkelijk deze opzet kan zijn voor enthousiastelingen of ideologische miners die de kans op een volledige blokbeloning belangrijker vinden dan een stabiele cashflow.
In de afgelopen twaalf maanden hebben solo mining pools gezamenlijk slechts ongeveer 20 Bitcoin-blokken gevonden , waarmee bijna 62.96 BTC aan beloningen is uitgekeerd. Dat komt neer op gemiddeld ongeveer één solo-blok per 18-19 dagen , met soms periodes van bijna twee maanden ertussen. Vergeleken met de meer dan 52,000 blokken die in een jaar tijd over het hele netwerk zijn gedolven, vertegenwoordigt solo mining nog steeds ruim minder dan 0.05% van de totale blokproductie.
Ondanks deze minuscule percentages heeft de reeks in april – twee solo-overwinningen in slechts zeven dagen via dezelfde dienst – juist de aandacht getrokken omdat het indruist tegen het intuïtieve gevoel van waarschijnlijkheid. In werkelijkheid is Bitcoin's proof-of-work inherent probabilistisch, dus zelfs gebeurtenissen met een kleine kans kunnen en zullen plaatsvinden, zolang er maar genoeg miners hun geluk blijven beproeven.
Hashrate, waarschijnlijkheid en het onwaarschijnlijke karakter van solo-overwinningen
Om te begrijpen waarom deze gevallen zo zeldzaam zijn, is het nuttig om te kijken hoe de hashrate zich vertaalt naar de kans om een blok te vinden . Het Bitcoin-netwerk streeft ernaar gemiddeld elke 10 minuten een blok te genereren, ongeveer 144 blokken per dag. De kans dat een miner een blok kan oplossen, is in feite de verhouding tussen zijn persoonlijke hashrate en de hashrate van het wereldwijde netwerk.
In het geval van de miner met een capaciteit van 230 TH/s , werd het netwerk geschat op ongeveer 1 ZH/s, oftewel één biljoen TH/s. Dat betekent dat de miner ongeveer 0.00002% van het totaal bezat . Op een willekeurig blok is hun kans op succes dus 0.0000002 in decimale vorm, oftewel ongeveer 1 op 5 miljoen. Uitgerekt over een volledige dag met 144 blokken, komt dat neer op de eerder genoemde kans van 1 op 28,000.
Voor de operator met een hashrate van 70 TH/s is het beeld nog extremer. Met een hashrate van ongeveer 70 TH/s droeg de miner slechts zo'n 0.00000667% bij aan de wereldwijde hashrate , waardoor de kans dat hij een individueel blok zou oplossen verwaarloosbaar klein was. Op een dagbasis resulteert dit in het inmiddels beruchte getal van ongeveer 1 op 100,000 . Over langere tijdshorizonten loopt de verwachte wachttijd op tot eeuwen, waardoor dergelijke winsten vaak worden vergeleken met het winnen van de loterij.
Voor hobbyisten met nog lagere vermogensniveaus worden de berekeningen nog lastiger. Een kleine setup van ongeveer 6 TH/s – iets wat je zou kunnen zien bij een thuisexperiment met een compacte ASIC – kan te maken krijgen met een kans van ongeveer 1 op 170-180 miljoen per blok . Statistisch gezien kan de verwachte wachttijd oplopen tot duizenden jaren van onafgebroken werking. Zelfs bij een vermogen van 1 petahash per seconde (PH/s) moeten aspirant-solominers vaak tientallen jaren wachten tussen verwachte winsten.
Gezien deze cijfers is het niet verwonderlijk dat de overgrote meerderheid van de individuele miners kiest voor pooled mining , waarbij hun hashrate wordt samengevoegd met die van anderen en de beloningen naar rato worden verdeeld. Dat model zorgt voor een stabieler inkomen en maakt het gemakkelijker om de lopende kosten, zoals elektriciteit en onderhoud, te dekken, hoewel het de droom van één grote uitbetaling wel tenietdoet.
Oude ASIC's, nieuw leven: welke hardware gebruiken deze solo-miners?
Een van de meest intrigerende aspecten van de recente winst van $225,000 is het hardwareprofiel dat wordt gesuggereerd door de hashrate van de miner . Volgens gegevens gedeeld door Con Kolivas schommelde het vermogen van de succesvolle rig tussen ongeveer 62 en 73 TH/s. Dat prestatiebereik komt grotendeels overeen met oudere ASIC-modellen die rond 2020-2021 op de markt zijn gebracht , zoals de Antminer S19-serie van Bitmain, de Whatsminer M32 van MicroBT of de Avalon 1166 Pro van Canaan.
Toen deze apparaten voor het eerst op de markt kwamen, waren het state-of-the-art machines die werden gebruikt door grote industriële miners . Enkele jaren later is het landschap drastisch veranderd. Met de huidige topklasse ASIC's die snelheden van meer dan 800 TH/s per eenheid halen en de wereldwijde hashrate die de hoogte in schiet, worden eerdere generaties zoals de S19 vaak als niet-competitief beschouwd voor grootschalige operaties.
Schattingen voor een Antminer S19 Pro die op standaardefficiëntie draait en ongeveer $0.10 per kWh aan elektriciteit betaalt, laten bijvoorbeeld een netto dagelijks verlies zien van ongeveer $4 bij de huidige moeilijkheidsgraad en prijsniveaus. In een conventionele industriële omgeving is dat soort prestaties simpelweg niet economisch haalbaar, en daarom hebben veel grote miningfarms deze modellen buiten gebruik gesteld of doorverkocht.
De recente solo-overwinning suggereert echter een ander verhaal: oudere ASIC's verdwijnen niet per se wanneer ze industriële farms verlaten . In plaats daarvan vinden sommige ervan een tweede leven in kleinere, flexibelere omgevingen. Hobbyisten of kleine operators die toegang hebben tot goedkopere stroom – of die bereid zijn om mining deels als een ideologische bezigheid te beschouwen – kunnen deze machines blijven gebruiken in de hoop een deel van hun kosten terug te verdienen en, in zeer zeldzame gevallen, een levensveranderend blok te bemachtigen.
Cruciaal is echter dat dit de fundamentele statistieken niet verandert. Het draaien van verouderde hardware in solo-modus blijft een strategie waarbij succesverhalen de uitzondering op de regel zijn . Voor elke miner die een beloning van zes cijfers binnenhaalt, zullen talloze anderen maanden of jaren met apparatuur werken zonder ooit een eigen blok te zien.
Industriële giganten versus thuisinstallaties: een schril contrast
Het contrast tussen individuele winnaars en industriële miners wordt nog duidelijker wanneer we de ruwe hashratecijfers vergelijken. Beursgenoteerde bedrijven zoals Riot Platforms melden dat ze zelf meer dan 30 exahashes per seconde (EH/s) verwerken. Dat is 30 miljoen TH/s – ongeveer 130,000 keer de 230 TH/s van de individuele winnaar in april en een nog veel grotere vermenigvuldiging ten opzichte van de setup met 70 TH/s.
Op deze schaal kunnen grote exploitanten rekenen op talloze blokken per dag , wat de inkomsten stabiliseert en het mogelijk maakt om kapitaaluitgaven, elektriciteitscontracten en infrastructuurverbeteringen te plannen. Hun bedrijfsmodellen draaien om schaalvoordelen, toegang tot goedkope stroom en constante optimalisatie, in plaats van te hopen op een gelukje.
Opvallend genoeg vonden de meest recente solo-overwinningen plaats in een periode waarin enkele van de grootste miners actief hun Bitcoin-bezittingen aan het verkopen waren . Riot Platforms verkocht bijvoorbeeld onlangs voor ongeveer 250 miljoen dollar aan BTC, terwijl Marathon Digital en andere bedrijven ook aanzienlijke delen van hun reserves hebben geliquideerd, soms om middelen te verschuiven naar aanverwante sectoren zoals AI-infrastructuur.
Deze divergentie versterkt een merkwaardig verhaal: terwijl grote mijnbouwbedrijven hun balansen beheren en BTC afstoten om de volatiele marktomstandigheden en stijgende kosten het hoofd te bieden, krijgen een handvol kleine, onafhankelijke spelers de kans om in de schijnwerpers te staan met buitensporige beloningen. Het verandert de algehele economie van de mijnbouw niet, maar het biedt wel een treffend beeld van hoe individuele ervaringen sterk kunnen afwijken van trends op sectorniveau.
Vanuit het oogpunt van decentralisatie worden deze verhalen vaak gezien als een herinnering dat het ontwerp van Bitcoin nog steeds ruimte biedt voor participatie op lokaal niveau . Zelfs als de praktische machtsverhoudingen overweldigend in het voordeel zijn van grote farms en pools, programmeert het protocol geen enkel voordeel dat verder gaat dan pure hashrate. In principe kan een handvol oudere ASIC's in een garage concurreren met een gecentraliseerd datacenter, zij het met een aanzienlijk kleiner voordeel voor de kleinere speler.
Waarom solo-mijnbouw nog steeds tot de verbeelding spreekt
Een deel van de fascinatie voor deze gebeurtenissen komt voort uit de nauwe overeenkomst met het vroege, meer geromantiseerde tijdperk van Bitcoin . In de eerste jaren na de lancering was het gebruikelijk dat individuen thuis Bitcoin mineerden op CPU's of GPU's, met een realistische kans om zelf blokken te vinden. Na verloop van tijd zorgden de komst van gespecialiseerde ASIC's en de explosieve groei van de hashrate ervoor dat mining een wapenwedloop werd , waardoor kleinere spelers geleidelijk aan werden verdrongen.
Tegenwoordig wordt solo mining vaak minder gezien als een rationele zakelijke aangelegenheid en meer als een mix van ideologie, experimenteren en een loterijticket . Miners die voor deze weg kiezen, accepteren dat hun kans op succes klein is, maar hechten waarde aan het idee om direct deel te nemen aan het consensusproces en mogelijk een volledige blokbeloning te behouden als het geluk aan hun zijde staat.
De winsten in april onderstrepen dat deze denkwijze nog steeds wijdverbreid is. Het feit dat een miner met 230 TH/s of zelfs 70 TH/s meer dan $200,000 kan binnenhalen met één enkel blok, vindt veel weerklank op sociale media en cryptofora. Deze verhalen worden vaak aangehaald als voorbeelden van David tegen Goliath , ook al wint Goliath statistisch gezien vrijwel altijd.
Tegelijkertijd wijzen meer nuchtere stemmen erop dat overlevingsbias een grote rol speelt in hoe deze verhalen worden waargenomen. De weinige mijnwerkers die slagen, halen de krantenkoppen; de overgrote meerderheid die nooit een blok vindt, blijft onzichtbaar. Die asymmetrie kan gemakkelijk de indruk wekken dat solo-successen vaker voorkomen dan ze in werkelijkheid zijn.
Voor nieuwkomers die overwegen om solo te gaan minen, is de belangrijkste conclusie dat deze successen minder als navolging moeten worden gezien , maar meer als leerzame voorbeelden van hoe probabilistische systemen zich gedragen. Ze laten zien wat in theorie mogelijk is, niet wat in de praktijk waarschijnlijk is. Bij elke beslissing om solo te gaan minen moet nog steeds rekening worden gehouden met elektriciteitskosten, hardwarekosten, onderhoud en de zeer reële kans dat er nooit een directe blokbeloning wordt uitgekeerd.
De huidige stand van zaken rond Bitcoin, blokbeloningen en netwerkdynamiek.
Deze individuele successen komen ook op een moment dat de bredere netwerk- en marktdynamiek aan het veranderen is . Recente gegevens laten zien dat de hashrate van Bitcoin binnen 24 uur met bijna 15% is gestegen, wat de voortdurende investeringen in nieuwe hardware en infrastructuur weerspiegelt. Naarmate de hashrate stijgt, neemt ook de moeilijkheid van de proof-of-work-puzzels toe , waardoor de kans op succes voor elke individuele hash kleiner wordt.
Op monetair vlak bedraagt de huidige bloksubsidie 3.125 BTC per blok na de laatste halvering. Ongeveer elke vier jaar wordt deze beloning gehalveerd, waardoor er minder nieuwe bitcoins in omloop komen. Voor miners betekent dit dat de inkomsten per blok in de loop der tijd afnemen, tenzij dit wordt gecompenseerd door hogere BTC-prijzen of een grotere efficiëntie. De hierboven genoemde solo-blokken verdienden beide de subsidie van 3.125 BTC plus transactiekosten, waardoor hun totale waarde op de spotprijs tussen de 200,000 en 250.000 dollar lag.
De marktomstandigheden waren op dat moment relatief gunstig. Bitcoin werd verhandeld voor ongeveer $72,000 per munt , volgens sommige berichten zo'n 1.2% hoger dan de voorgaande 24 uur. Desondanks bleef die prijs aanzienlijk onder het hoogste punt ooit van de munt , dat volgens sommige bronnen rond de $126,000 lag, bereikt in oktober van het voorgaande jaar. Dat verschil onderstreept hoe gevoelig de winstgevendheid van mining kan zijn voor de marktprestaties van BTC.
In deze context hebben veel grote miners hun strategieën herzien , onder meer door delen van hun BTC-reserves te verkopen of te diversifiëren naar andere rekenintensieve sectoren zoals workloads voor kunstmatige intelligentie. Hoewel deze stappen de aandacht trekken van investeerders en analisten, benadrukken ze ook hoe verschillend het risicoprofiel van industriële miners is van dat van een individuele hobbyist die gokt op een enkel blok.
Voor het netwerk zelf zijn de individuele overwinningen statistisch gezien verwaarloosbaar, maar symbolisch gezien zeer krachtig . Ze veranderen de verdeling van de hashrate of de blokproductie niet wezenlijk, maar dienen wel als periodieke herinnering dat de regels van Bitcoin kleine spelers nog steeds de mogelijkheid bieden om mee te doen, zij het aan de rand van het netwerk.
De recente verhalen over individuele miners die zescijferige bedragen binnenharken met snelheden van 70 TH/s en 230 TH/s schetsen samen een genuanceerd beeld van Bitcoin-mining vandaag de dag: een systeem waarin grootschalige industriële operaties de boventoon voeren, maar waar het probabilistische karakter van het protocol af en toe een winnend lot toebedeelt aan iemand die, in netwerktermen, slechts een druppel water in een oceaan van rekenkracht produceert.